TAO: Onderzoek, Marleen. ‘Civiel militaire samenwerking in Afghanistan en Liberia’

Door: Mika Kraft

Foto’s: Marleen van Klingeren

Voor je doctorandus scriptie (gelijk aan wat nu de master zou zijn) meedoen aan een onderzoeksteam van Cordaid, dat doen niet veel mensen. Om voor die scriptie met een onderzoeksteam van Cordaid als een van de eersten naar Afghanistan en Liberia gaan om civiel militaire samenwerking te onderzoeken, dat is al helemaal bijzonder. Marleen van Klingeren deed dat in 2006 en geeft ons nu een inkijkje in hoe dat er toen aan toe ging. Marleen en ik kennen elkaar doordat we tussen 2015 en 2017 samen aan het project Humans of Heumensoord hebben gewerkt. Dit is ook voor mij de uitgelezen kans om te ontdekken wat zij hieraan voorafgaand heeft onderzocht.

“Militaire troepen in wederopbouwmissies van de VN kregen in die periode een heel andere functie. Doordat conflicten zich steeds vaker binnen landen afspeelden in plaats van tussen landen, waren ze niet langer nodig als buffer. En gingen ze zich meer met de wederopbouw van landen bemoeien, in de nasleep van een oorlog of conflict. Daarmee kwamen ze in het werkveld van Non-Gouvernmentele organisaties (NGOs) terecht. Zij en internationale organisaties als het Rode Kruis waren bang dat hun humanitaire principes, die hen veiligheid en legitimiteit gaven om hun werk te doen, in het geding kwamen. Dat ze niet meer als onafhankelijk en onpartijdig werden gezien door de strijdende partijen.

Cordaid wilde weten of dat daadwerkelijk een gevaar was. Worden ze gezien als samenwerkende partners? Zo ja, wat moeten ze daar dan mee? Maar ook, biedt het kansen dat we ons in hetzelfde werkveld bevinden? Het onderzoek ging dus over de risico’s en de kansen van civiel militaire samenwerking (CIMIC). Het onderzoek werd uitgevoerd in twee verschillende landen die beiden in wederopbouw waren na een lange periode van oorlog.

We waren met vier mensen: één teamleider, Georg Frerks, hoogleraar humanitaire hulp aan Wageningen Universiteit als Conflictstudies aan Universiteit Utrecht. Bart Klem, die toen voor Clingendael werkte en Stefan van Laar vanuit Cordaid. Ik was de enige student. Toen ik moest gaan kiezen wat ik als afstudeerproject ging doen, wat bij mij een lang traject was, kwam op een gegeven moment deze mogelijkheid op mijn pad. Ik had al heel veel vakken bij conflictstudies (CICAM) gevolgd, die link tussen conflict en ontwikkeling is erg logisch, alleen was er nog geen opleiding voor. Pas toen ik het fenomeen civiel-militaire samenwerking tegenkwam wist ik dat ik daar iets mee wilde. Het was toen best een hot item. Het meest logische voor mij was om onderzoek te doen op een veilige plek. Toen ging iedereen daarvoor naar Bosnië, maar daar was dus ook wel onderzoeksmoeheid. Er was een conferentie over dit onderwerp waar ik naartoe ging. Iemand van Cordaid was daar en hoorde dat me bezighield met CIMIC. We zaten aan de bar en hij zei tegen mij ‘Wij willen daar onderzoek naar doen in Afghanistan, misschien wil je wel mee’. Mijn eerste reactie was: te gek, maar nooit dat ik dat ga doen. Ik weet nog dat ik mijn moeder belde, die zei ‘maar dat ga je niet doen toch? Waarop ik antwoorde: ‘natuurlijk niet!’. Maar het zette mij wel aan het denken, dat als ik echt iets wil betekenen en iets nieuws wil ontdekken, dan is dat wel het land om naartoe te gaan. Er waren nog weinig mensen geweest. Dus toen heb ik contact gehouden met Cordaid, ze waren toen net bezig met het samenstellen van het team en op twee tenders een aanvraag aan het doen. Ik heb toen mijzelf in beide voorstellen laten schrijven, of in ieder geval, in beide gevallen was er sprake van een student die ook onderzoek zou gaan doen, ik dus. Bij CIDIN zeiden ze: “het kan niet, veel te gevaarlijk”. Maar ik had dat onderzoeksteam en zij stonden daar garant voor, dus toen met veel wikken en wegen en na een jaar wachten op toezegging van het onderzoeksteam, kon ik uiteindelijk naar Afghanistan en Liberia.

Ik had dus een dubbele rol binnen dat hele project. Het team had de opdracht voor het onderzoek vanuit Cordaid, maar ik had ook mijn scriptie om te schrijven. Voor mijn scriptie focuste ik meer op de communicatie vanuit de verschillende bedrijfsculturen. Daar keek het onderzoek van Cordaid minder naar. Die waren vooral bezig met kansen en risico’s. Ik heb heel veel diepte interviews gedaan, bij elkaar ongeveer zeventig van de honderd veertig. Het is wel lastig, want je schrijft die dan uit voor Cordaid, maar je wil voor je scriptie ook iets nieuws schrijven. Ik heb dus vooral gekeken naar verschillende bedrijfsculturen en hoe dat communicatie bemoeilijkt tussen NGO’s en militairen. Aan de ene kant heb je dan de cultuur van het andere land waar je zit, maar je hebt ook verschillende bedrijfsculturen tussen de VN en de NAVO die sowieso al heel anders werken ten opzichte van elkaar. Terwijl NGO’s veel horizontaler communiceren, maar daarmee ook een stuk onduidelijker. Dan heb je binnen die organisatie verschillende nationaliteiten die ook moeten samenwerken, dus dat was allemaal hartstikke interessant omdat te kunnen zien.

Met name om met militairen in gesprek te kunnen, was heel veel voorbereiding nodig. Stefan had daar vanuit Cordaid heel veel tijd in gestoken. Zo zijn we ook mee geweest op een kleine missie van de Election Support Forces (ESF), om dat te kunnen regelen was heel veel voorbereiding nodig. We hebben toen voorgesprekken gehad bij Ministerie van Defensie en voorbereidende literatuuronderzoek gedaan in de bibliotheek van de Koninklijk Militaire Academie (KMA). Maar uiteindelijk was het vooral dat je daar aankomt, je zorgt dat je een simkaart hebt en een lijst met alle contactpersonen en je gaat bellen. Keer op keer weer: “We zijn bezig met dit onderzoek, mogen wij langskomen”. We waren in elk land drie of vier weken, dus je bent dan heel snel aan het schakelen.

De ontmoetingen die mij het meest bijbleven zijn met twee mensen die voor de VN werkten. Het noorden van Liberia was heel moeilijk te bereiken, je was twaalf uur onderweg met een auto zonder goede veringen etc., je moest dus wel vliegen. Voor heel veel mensen die in het noorden werkten betekende dat dat ze dus afhankelijk waren van vliegtuigen voor voedsel. Eén iemand was dus maar in zijn eigen tuin begonnen met een moestuintje om zijn eigen verse groenten te kweken.

De VN is een ontzettend logge organisatie, heel veel mensen zitten daar om geld te verdienen. In mijn onderzoek maak ik op een gegeven moment een onderscheid tussen de ‘mercenaries’, de ‘missionaries’ en de ‘misfits’. de mensen die er zijn voor het geld, voor hun idealen (en vaak teleurgesteld terugkeren) en de mensen die zich in hun eigen cultuur niet thuis voelen, dus maar mensen in een ander land gaan helpen. Ik ontmoette dus heel veel mensen waarbij ik mij afvroeg, wat doe jij binnen deze organisatie. Is dit wel iets waar je hart ligt? Draag je wel bij aan de samenleving? Heel vaak niet, vaak waren ze dienstbaar aan het systeem en niet aan de bevolking. Af en toe zat daar iemand bij die wél op zijn plek zat, maar in het verkeerde systeem.

Wat mij ook heel erg bijbleef, was de bubbel waarin je leeft. Een grote expat community, waarbij je dezelfde mensen waarop je door de week hele belangrijke gesprekken mee had, op donderdagavond ’s avonds in een grote afgesloten feestzaal zag. Een onwerkelijke cultuur, die losstaat van de samenleving waarin ze opereren. Dat heeft natuurlijk te maken met de enorme hoeveelheid veiligheidseisen waaraan ze moeten voldoen. Ze kunnen niet uitgaan in downtown Kabul. Wat wij deden, zomaar rondreizen in een auto met een tolk en chauffeur, was heel bijzonder. Veel mensen zeiden tegen mij: ‘jullie hebben nu al meer gezien van dit land dan ik in de hele periode dat ik hier ben’. Hun leven bestaat op dat moment uit niet meer dan ’s ochtends vanuit hun huis in een auto stappen, de ene compound uit en dan een andere compound in waar hun kantoor is. Dat was verplicht, zij mochten niet zomaar de markt op. Daarnaast is het een heftige omgeving, er staat veel druk op je, dus het is ook niet heel vreemd dat je andere mensen opzoekt in jouw situatie.

Liberia was voor mij spannender dan Afghanistan. In Liberia heerste namelijk heel erg een gevoel dat het conflict op elk moment weer kon oplaaien. In Afghanistan wist je dat het al erg link was en daar ging je dus op een andere manier mee om. Daar is al decennia conflict, terwijl in Liberia op dat moment ‘vrede’ was, maar ik ook twee keer in situaties kwam die ik best wel heftig vond. In Afghanistan was dat niet zo, behalve op de weg dan. In beide landen was het wel zo dat er meer gevaar was door de staat van de weg en het gedrag van andere weggebruikers, dan door het echte conflict. Overal zitten kuilen in de weg en iedereen gaat daar met een noodgang omheen; de kans dat je doodgaat in het verkeer is dan veel groter dan om andere redenen. Dat is ook kenmerkend voor een land in wederopbouw, het land komt weer tot leven, maar de infrastructuur kan dat niet opvangen.

Het rapport hebben we uiteindelijk ‘between principles and pragmatism’ genoemd. We hebben geconcludeerd dat het risico niet persé lag in onafhankelijk samenwerken, tussen civiele en militaire samenwerking. Zeker in Afghanistan maakt het niet heel veel uit, omdat het feit dat je uit het westen kwam al genoeg betekent om je een doelwit te maken. In dat geval lijkt vermeende samenwerking geen verschil te maken. Er is wel heel veel gebeurd waarvoor samenwerking van belang is, al is het achter de schermen. Bijvoorbeeld als het Rode Kruis bezig is met het opzetten van een ziekenhuis ergens in de regio. Zij willen bevorderen dat mensen daar naartoe gaan en voor een klein deel betalen die mensen dan zelf voor de zorg. Vervolgens komt dan de VN en die zegt ‘wij geven jullie gratis zorg’. Dat soort dingen waarbij overlap optreedt, of waarbij militairen projecten ondernemen zonder de vijftig jaar ervaring die grote ontwikkelingsorganisaties wel hebben, dan herhalen zij die fouten. Andersom geldt natuurlijk ook als er logistiek iets moet gebeuren, dan zijn militairen daar super goed in. En vanzelfsprekend ook, als een NGO bezig is met een project, maar tegelijkertijd worden er militaire bombardementen voorbereid voor dat gebied, dan wil je dat ook afgestemd hebben! Die dingen moeten goed gebeuren. Wij zij er ook achter gekomen dat het verloop van personeel hoog is en dat er weinig institutionele kennis is (dus niet goed gedocumenteerd en toegankelijk voor medewerkers), waardoor veel kennis verloren gaat wanneer er van personeel wordt gewisseld. Ook hoe er wordt samengewerkt en hoe principieel een organisatie daarin was, hangt op een bepaald niveau ook gewoon af van persoon op persoon. Bijvoorbeeld in Liberia, ‘Artsen zonder grenzen’ wilde niet samenwerken met de Pakistaanse commandant en zijn troepen daar. Terwijl die commandant juist heel veel bezig was met het uitdelen van overgebleven voedsel aan de lokale bevolking en zijn dokters ter beschikking stellen aan mensen die dat nodig hadden. Hij had zijn hart bij de lokale bevolking en was daar actief mee bezig. Maar toen er een nieuwe ‘head of mission’ kwam bij Artsen zonder grenzen en die verliefd werd op die commandant, verliep de samenwerking opeens heel erg soepel.

Na afloop hebben we het rapport overhandigd aan de toenmalige Minister van Defensie in de Nieuwspoort in Den Haag. Het is heel veel opgevraagd bij Cordaid. Welke invloed het heeft gehad op de mensen en organisaties – militair en civiel – die in wederopbouwmissies werkzaam zijn, dat weet ik niet. Maar lange tijd is dit het enige onderzoek geweest naar dit onderwerp en dat is bijzonder.”

Marleen laat met haar onderzoek zien dat CAOS je werkelijk overal kan brengen. Ik ben door haar verhaal erg geïnspireerd geraakt voor mijn eigen onderzoek ambities. Ik hoop dat ook andere studenten CAOS die nu moeten nadenken over hun bachelor of masterscriptie hier inspiratie uit kunnen halen. Ik wil Marleen heel erg haar bedanken voor haar tijd en dit gesprek.

Een week in het leven van Emma

Het is alweer de 12e week van het jaar en in deze week is het mijn beurt om jullie een kijkje te geven in mijn leven als voorzitter van Studievereniging Umoja.

Op maandag blijf ik nog even een dagje thuis-thuis, waardoor ik lekker kan uitslapen. Aan het begin van de middag ga ik even wat bestuurszaken regelen. Ik check m’n mail, ik overleg wat dingen met m’n bestuursgenootjes en ik ga de foto’s van de Umoja fotopagina downloaden. Deze wordt namelijk verwijderd ivm de AVG (Ahh☹). ’S avonds spendeer ik een avondje bij m’n ouders op de bank.

Op dinsdagochtend ga ik naar een vriendinnetje, om samen met haar aan een 21-diner boek te werken. Vervolgens ga ik met haar door naar een ander vriendinnetje, want het is haar verjaardag! Na gezellig gekletst te hebben en een taartje te hebben gegeten, stap ik op de trein naar Nijmegen. We gaan vanavond gezellig borrelen met het bestuur van Mundus. In de trein maak ik de vergaderagenda voor de DBV van donderdag en werk ik mijn to-do lijst af. Op m’n kamer aangekomen in Nijmegen, ga ik samen met Annika en een ander huisgenootje eten. Daarna stappen Annika en ik op de fiets naar café van Buren. We zijn wat later dus een groot deel is al aanwezig. Na een paar wijntjes te hebben gedronken, vraagt Tessa aan mij om te gaan stappen (slimme zet van Tessa als ik een paar wijntjes op heb), maar in eerste instantie zeg ik nee (Emma heeft een ruggengraat). Na nog een paar wijntjes kon ik de verleiding niet meer weerstaan. We gaan op stap (toch geen ruggengraat).. Samen met Femke en een paar bestuurders van Mundus gaan we stappen. Na heel wat dansjes en het altijd leuke uitstapje naar de FEBO gedaan te hebben, hebben Tessa en ik zin in een sleep-over dus kruipen we Tessa’s bed in. 

Op woensdagochtend ben ik ontzettend brak. Ik haal wat eten onderweg naar huis en duik snel mijn bed in. Het is deze week een studie vrijeweek waardoor ik geen (verplichte) colleges heb en dit is voor vandaag echt mijn redding. Deze dag bestond namelijk vooral uit Netflixen en slapen. ’S avonds komt een vriendinnetje bij me eten en kijken we een filmpje.

Op donderdagochtend heb ik afgesproken met de voorzitter van de introductiecommissie, deze commissie is net van start gegaan en ik ga haar daarom wat dingetjes uitleggen over het voorzitterschap. Vervolgens is er in de pauze het theekransje in de Umojakamer. Rond 14:00 uur hebben we de wekelijkse bestuursvergadering. Deze duurt tot ongeveer 17.00 en ik ga daarna naar huis. Ik was van plan om te gaan sporten, maar ben te lui.. Helaas! Vervolgens bestel ik pizza (jaja goed alternatief) met twee huisgenootjes en kijken we Temptation Island (wat een saai seizoen, maar Sidney is wel grappig).

Vrijdag heb ik om 12:15 kamerdienst, maar ik doe de Umojakamer een uurtje eerder al open. Ik ga even wat dingetjes doen die na de vergadering op m’n to-do lijstje staan. Rond 2 uur ben ik weer thuis en is het tijd voor weekend!

Hopelijk heb ik jullie een klein inkijkje kunnen bieden en hebben jullie nu een beter beeld van hoe de week van de voorzitter van Studievereniging Umoja eruit ziet. Lijkt het jou ook leuk om een jaar in de weer te zijn voor de vereniging en zie je een bestuursjaar wel zitten? Solliciteer dan vóór 31 maart voor een bestuursjaar bij de leukste vereniging die Nijmegen je kan bieden! Heb je nog vragen? Stuur deze dan naar info@umoja.nu of spreek een van de bestuursleden aan.

Liefs, Emma

Bestuursblog Emma

Lieve leden,

Ik ga jullie een update geven over hoe het bestuursleven er in de maanden januari en februari uit heeft gezien. Terwijl ik dit schrijf zitten we in de eerste week van maart en dat betekent dat de eerste twee maanden van het jaar alweer voorbij zijn. Je weet wat ze zeggen: ‘Time flies when your having fun’.  

Read More

Een week in het leven van Tessa

Deze week krijgen jullie een kijkje in mijn leven als bestuurslid van Studievereniging Umoja. Ik heb best een rustige week gehad, dat is zeker niet altijd het geval, maar gelukkig heb je ook tijdens je bestuursjaar veel relax momentjes tussendoor.

Read More

Een week in het leven van Annika

Terwijl ik in de trein terug naar Maastricht zit, blik ik terug op de alweer achtste week van 2019. Wat vliegt de tijd!! Inmiddels ben ik al zo’n anderhalve maand niet meer in het verre zuiden geweest en ik verheug me erop weer lekker lui bij mijn ouders op de bank te kunnen zitten.

Read More

TAO: Gaswinning in Groningen.

Aardbevingen, een vervelend natuurverschijnsel dat vooral ver buiten onze leefwereld voor komt, toch? Zoals in Groningen. Je kent het wel, die provincie daar in het noorden van ons landje, zo’n 190 kilometer vanaf Nijmegen. Een jaar geleden vond daar één van de zwaarste aardbevingen plaats, die als 3.4 op de schaal van richter werd gemeten. Anderhalve week later vonden er grote protesten plaats in de stad Groningen waar rond de 12.000 demonstranten op afkomen.

Read More

TAO: Batavierenrace

10 en 11 mei 2019 is het voor de 47e keer zo ver: de Batavierenrace! Ook dit jaar gaat Umoja weer met een team fanatiekelingen hardlopen tot aan Enschede. Ben je nu nieuwsgierig geworden, maar heb je nog onbeantwoorde vragen (of slappe excuses om niet mee te rennen), lees dan vooral verder. Al je twijfels zijn na dit artikel verdwenen!

Inschrijven kun je via de site onder het kopje ‘voor leden/activiteiten’.

Read More

Bestuursblog Sanne

Hee lieve mensen,

Als ultiem studie ontwijkend gedrag (zowel wanneer jullie dit lezen, als het schrijven van deze blog) mag ik jullie in deze bestuursblog vertellen over hoe het bestuursleven eraan is toegegaan in November en December. De tijd is voorbijgevlogen, maar nu ik door mijn (veel te vol geplande) agenda blader is er toch weer heel veel gebeurd!

Read More

TAO – Na de studie: Quirijn Lokker

Door: Anna Camps en Mika Kraft

 

In 2006 is Quirijn zijn carrière als CAOS student in Nijmegen begonnen, om in het derde jaar ook voorzitter te worden van Umoja, toen nog een kersverse studievereniging. Ondertussen is Quirijn gemeenteraadslid van Groen Links in Nijmegen en freelancer voor diverse organisaties waar hij onder anderen trainingen geeft met betrekking tot LHBTI-beleid en seksuele diversiteit. Anna en ik zijn met hem in gesprek geweest over zijn leven na de studie.

Read More

Groetjes uit Cholula, Mexico

door Wies de Laat, Marlotte Ketelaar en Manouk Kipuw 

Mexico. Het land waarvan iedereen denkt dat het supergevaarlijk is, waar er alleen maar taco’s worden gegeten en waar tequila het bekendste drankje is. Hmm. Niet helemaal waar. Read More

TAO – Na de studie: Marjolein Visser

Door: Mika Kraft

We hebben het allemaal meegemaakt. Trots maken we onze studiekeuze bekend aan vrienden, familie en andere bekenden. Je vertelt dat je door antropologie te gaan studeren je gaat verdiepen in andere culturen en de wereld beter zult gaan begrijpen. Dan, na alle mooie verhalen, komt altijd weer diezelfde pijnlijke vraag: “maar wat kun je er mee worden?”. Om hier een antwoord op te geven met een focus op de minder voor de hand liggende beroepen, laten wij in deze rubriek iemand aan het woord over waar diegene terecht is gekomen na de studie.

Read More

TAO – Het Kinderpardon

Door Anna Camps en Mika Kraft

Waarschijnlijk heb je al wat meegekregen over alle commotie rond het kinderpardon. Formele wetten en regels staan tegenover emoties en kinderharten. Na een documentaire van het programma #BOOS, van Tim Hofman, is de discussie weer op gaan waaien. Wat moet Nederland doen met deze situatie van 400 kinderen?

Laten we beginnen met te kijken wat het kinderpardon inhoudt. Het kinderpardon is er sinds 2012 gekomen door inzet van de PvdA, om kinderen waarvan de ouders zijn gevlucht naar Nederland maar al (bijna) hun hele leven in Nederland wonen een verblijfsvergunning te geven. Want, is het idee, deze kinderen voelen zich meer Nederlands dan ‘anderlands’ en hebben geen affectie met het land waar hun ouders vandaan komen.

Read More

Bestuursblog Femke

Hoihoi,

Het is weer zover, de eerste bestuursblog van dit jaar! Het is aan mij de eer om jullie te vertellen wat er de afgelopen twee maanden is gebeurd en hoe ons leventje als bestuur eruit heeft gezien.

Read More

TAO: En Daarnaast – Seablue Dah

Door: Laura Bosch

In de rubriek ‘En Daarnaast’ laten we medestudenten aan het woord over bijzondere hobby’s, vreemde gebeurtenissen en interessante verhalen. Want gelukkig hebben we, naast onze Academische bezigheden, meer te beleven.

Deze keer laten we beginnend student Seablue Dah aan het woord. Zij is 19 jaar oud en woont op dit moment met haar ouders en oudere zus in Oss. Seablue en haar familie hebben niet altijd in Nederland gewoond. Dit is haar verhaal.

Read More

TAO: De laatste halte.

Door: Berend van Groesen en Mika Kraft

Mensen maken wel eens een praatje met ze, of lopen juist in een boog om ze heen. De meesten die in Nijmegen wonen of in het centrum komen zijn ook bekend met het fenomeen, voornamelijk rond de Albert Heijn in de Schevichavenstraat. Ik heb het hier over de daklozen die aan de overkant van de Albert Heijn of elders verblijven. Een van de eerste keren dat we met de TAO-commissie bij elkaar zaten, verbaasden we ons over het feit dat iedereen weet dat deze daklozen er zijn en dat velen hier al een (voor)oordeel over hebben, zonder daadwerkelijk te weten wat er gaande is in zowel de opvang als de levens van deze mensen. Dit inspireerde ons om contact op te nemen met Mike van IrisZorg. IrisZorg is een organisatie die zich richt op wonen en leven voor mensen met complexe problemen en verslavingen. De opvang aan de Schevichavenstraat werkt zelfs alleen met zwaar verslaafden.

Read More

TAO: Ken je docent – Tine Davids

Dagelijks zitten we in de les te luisteren naar de geschiedenis en theorieën rondom het vakgebied van een docent. Vaak komen de ervaringen en loopbaan van die docent dan echter niet aan bod, terwijl dat volgens ons het meest interessante is aan docenten: het gene dat hen heeft gevormd tot de voorbeeldfunctie die ze nu hebben. Daarom vragen wij vanaf nu elke maand één docent om zich in de TAO voor te stellen aan de studenten CAOS.

Deze week, Tine Davids:

Read More

TAO – De nacht van Acht

Door: Mika Kraft

Afgelopen vrijdagnacht vijf oktober, van 20:00 tot 8:00, zijn acht Umojanen naar het verre Arnhem afgereisd om de wereld een stukje beter te maken. Hope-XXL organiseerde in het provinciehuis van Gelderland dit evenement. Ellen, Janne, Laura, Ruth, Isabel, Pascalle, Laureen en ik vormden team Umoja.

Read More

TAO, In het veld: La 72 – Cesar Merlín

Door Berend van Groesen

In de tijd dat ik Culturele Antropologie en Ontwikkelingsstudies studeerde, heb ik nog nooit zo een interessante en opvallende onderzoekservaring gehoord dan van mijn medestudent, Cesar Merlín. Cesar is in Mexico opgegroeid, waar hij ook naar school ging. Toen hij 21 was, besloot hij om naar de Verenigde Staten te gaan met een toeristenvisum. In de Verenigde Staten heeft hij ongeveer drie jaar illegaal gewerkt zodat hij geld kon sparen. Daarna besloot hij om naar Mexico City te gaan om Sociale Antropologie te studeren. Na zijn studie kreeg hij een studiebeurs, waarmee hij de master van Antropologie en Ontwikkelingsstudies in Nijmegen ging doen.

Read More

Het XIIIe kandidaatsbestuur is bekend!

Met gepaste trots presenteren wij jullie het XIIIe kandidaatsbestuur der Studievereniging Umoja!

Kandidaatsvoorzitter: Emma de Jonge
Kandidaatssecretaris: Sanne Schoonbrood
Kandidaatspenningmeester: Annika van den Born
Kandidaatscoördinator Interne Betrekkingen: Femke Kogels
Kandidaatscoördinator Externe Betrekkingen: Tessa Buiting

Heel veel liefs,
Het XIIe bestuur der Studievereniging Umoja